تلخی امروز تلخی یک شکست بزگتر است. شکست بزرگترین و منسجم ترین جریانی که میتوانست نماینده جامعه مدنی در ایران باشد، اجتماعی سازمان یافته و هدفمند که از روی عقلانیت و نه از روی احساس تصمیم گرفته بود یک هدف، و تنها یک هدف را محقق کند و آن حضور سید محمد خاتمی در انتخابات بود.
شاید اگر خاتمی به آن سفرهای استانی نرفته بود، شاید اگر من به چشم خودم شاهد گستردگی و انسجام شبکه اجتماعی حامیان خاتمی در سراسر کشور نبودم، امروز تا این حد برای من تلخ نبود. ولی چه میتوانم بگویم وقتی خودم میدیدم که چگونه حرکت اجتماعی از پنهانترین قشرهای جامعه چشمه میگیردو تا چه حد عاقلانه و منسجم عمل میکند و هوشمندانه به جلو میرود.
امروز سید محمد خاتمی جامعه مدنی را فدای مناسبات سیاسی کرد. این تصمیمی بود که او گرفت و درست و غلط آن را باید در آینده دید و فهمید. باورش برای من سخت است که خاتمی، که از حلقه کیان برخاسته و سالها داعیه پروژه ای دانستن اصلاحات را از هر تریبونی فریاد میکرد و قطعا به اهمیت حرکتهای سازمان یافته و اجتماعی آگاه بود همچون همه سیاستمداران سنتی، در مقابله واقعیت اجتماعی و مناسبات سیاسی، طرف دوم را گرفته باشد و به همین سادگی این فرصت عظیم و تکرار نشدنی را از دست داده باشد.
آینده را هیچکس نمیداند، نه خاتمی و نه مخالفان تصمیم اخیرش. اما آنچه به آن مطمئنم اینست که این شبکه نوخاسته اجتماعی که گرد هم آمده بودند تا او را به صجنه انتخابات بکشانند، امروز شکست بزرگ و تحمل ناپذیری را متحمل شد، و فروپاشی آن قطعی است. خاتمی امروز جامعه مدنی را از وجود این جریان، و پتانسیلهای انکار ناپذیر آن محروم کرد.
امیدوارم خود او به پیامدهای این تصمیمش آگاه باشد و مسئولیتهای آن را بپذیرد.
راستی فکر میکنند چند درصد از حامیان خاتمی به موسوی یا کروبی رای بدهند؟
شما چه فکر میکنی سید محمد خاتمی؟
